Ανώνυμος Κριτής = αδύναμος ψυχικά άρρωστος άνθρωπος

 

Το διαδίκτυο ως μέσο επικοινωνίας ιδιωτικό και δημόσιο, διατοπικό και διαχρονικό αποτελεί μία ισχυρά εδραιωμένη πια καθημερινή πραγματικότητα. Ένας «χώρος» όχι απλά δημοσίευσης και συζήτησης αλλά κοινός τόπος που έχει αποκτήσει τον χαρακτήρα «κοινότητας», όπου διαφορετικοί άνθρωποι μοιράζονται μια κοινή κουλτούρα στον τρόπο επικοινωνίας.

Το διαδίκτυο μπορεί να συμβάλλει στην αυθεντική ηθική ανάπτυξη του ανθρώπου και να διαφυλάξει την ηθική του υπόσταση, να αποτελέσει καλή συνήθεια, να συνδυαστεί με την φρόνηση, να λειτουργήσει με πνεύμα δικαιοσύνης, να είναι σε θέση να προάγει την φιλία, να ενεργεί κατά λόγον και όχι άνευ λόγου. Το εν λόγω μέσο μπορεί να αποτελέσει ισχυρό εργαλείο εκπαίδευσης και πολιτιστικού εμπλουτισμού, εμπορικής δραστηριότητας, πολιτικής συμμετοχής, διαπολιτισμικού διαλόγου και κατανόησης. Μπορεί ακόμη να υπηρετήσει υψηλούς σκοπούς όπως την φιλανθρωπική δράση και αλληλεγγύη σε ώρες ανάγκης, την περιβαλλοντική ευαισθησία και κινητοποίηση, ακόμη και την πνευματική καλλιέργεια. Μπορεί όμως δυστυχώς να αποτελέσει εκτός από μέσο ηθικής ανάπτυξης, όργανο προαγωγής κάθε μορφής ανηθικότητας, εκμετάλλευσης και διαφθοράς.

Άτομα παρορμητικά, που δεν μπορούν να συγκρατήσουν τις αρνητικές τους διαθέσεις, κακόβουλα, με υψηλό το αίσθημα της ζήλιας, ψυχοπαθητικά με «αρρωστημένες διαθέσεις» κρύβονται πίσω από τα ψεύτικα προφίλ και την ανωνυμία του διαδικτύου που μέσω της ανωνυμίας τους προάγουν κάθε μορφή ανηθικότητας,  Μια ανωνυμία… συνταγματικά κατοχυρωμένη που τις περισσότερες φορές λειτουργεί εναντίον ατόμων ή και του ευρύτερου κοινωνικού συνόλου, θίγοντας με ψευδή στοιχεία πρόσωπα και πολιτικές στο πλαίσιο της προσπάθειας διαστρέβλωσης της πραγματικότητας προς ικανοποίηση ιδιοτελών σκοπών.

Στον κόσμο του Διαδικτύου, το απόρρητο επικοινωνίας δεν καλύπτει το περιεχόμενο του μηνύματος διότι αυτό είναι ήδη δημοσιευμένο, αλλά καλύπτει τα εξωτερικά στοιχεία επικοινωνίας. Οι bloggers –συχνά κάνοντας χρήση ψευδωνύμων και υποκοριστικών- δυσφημούν ή απειλούν κάποιο άτομο. Σε αυτήν την περίπτωση, ο απειλούμενος ή/και δυσφημιζόμενος μπορεί να ζητήσει από την εταιρία που φιλοξενεί το blog να αφαιρέσει τα σχόλια ή τις απειλητικές ή/και δυσφημιστικές δημοσιεύσεις. Εφόσον το θύμα ζητήσει από τον blogger να αφαιρέσει παράνομο περιεχόμενο και  το περιεχόμενο αυτό δεν αφαιρεθεί από τον πάροχο των υπηρεσιών (web-hoster), μπορεί να κατηγορηθεί ανάλογα για συνέργεια το ISP ή ο πάροχος των υπηρεσιών.

Δυνάμει του άρθρο 13 το ΠΔ 131/2003 (ΦΕΚ Τεύχος Α’ 116/16-5-2003) που αναφέρει τα εξής: «Σε περίπτωση παροχής μιας υπηρεσίας της κοινωνίας της πληροφορίας συνισταμένης στην αποθήκευση πληροφοριών, παρεχομένων από ένα αποδέκτη υπηρεσίας, δεν υφίσταται ευθύνη του φορέα παροχής της υπηρεσίας για τις πληροφορίες που αποθηκεύονται μετά από αίτηση αποδέκτη της υπηρεσίας, υπό τους όρους ότι: (α) ο φορέας παροχής της υπηρεσίας δεν γνωρίζει πραγματικά ότι πρόκειται για παράνομη δραστηριότητα ή πληροφορία και ότι, σε ό,τι αφορά αξιώσεις αποζημιώσεως, δεν γνωρίζει τα γεγονότα ή τις περιστάσεις από τις οποίες προκύπτει η παράνομη δραστηριότητα ή πληροφορία, ή (β) ο φορέας παροχής της υπηρεσίας, μόλις αντιληφθεί τα προαναφερθέντα, αποσύρει ταχέως τις πληροφορίες ή καθιστά την πρόσβαση σε αυτές αδύνατη», αν ο πάροχος των υπηρεσιών δεν αφαιρέσει τα παράνομα αυτά μηνύματα του blog, τότε σημαίνει ότι αποδέχεται την δυσφήμηση ή/και την απειλή που περιέχουν τα μηνύματα και ως εκ τούτου θα ευθύνεται, εκτός βέβαια από τον ίδιο τον blogger και ο πάροχος υπηρεσιών.

Αναφορικά με την ανωνυμία και την άρση απορρήτου μηνυμάτων πολύ σημαντική είναι η γνωμοδότηση του πρώην Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου κ. Γ. Σανιδά, σύμφωνα με την οποία επιτρέπεται στις αστυνομικές και δικαστικές αρχές, χωρίς προηγούμενη άδεια της Αρχής Διασφάλισης του Απορρήτου των Επικοινωνιών (ΑΔΑΕ), να αίρεται η ανωνυμία των bloggers και να  υπάρχει άμεση πρόσβαση στα blogs του Ιnternet για την εξιχνίαση οποιουδήποτε αδικήματος, ανεξάρτητα αν είναι σε βαθμό κακουργήματος ή πλημμελήματος.

Το εκ του άρθρου 19 του Συντάγματος δικαίωμα έχει δύο παραμέτρους:

α) την ελευθερία της ανταπόκρισης ή επικοινωνίας μέσω επιστολών ή με οποιονδήποτε άλλο τρόπο.

β) το απόρρητο όλων αυτών των μορφών επικοινωνίας, εφόσον όσοι επικοινωνούν θέλησαν να διατηρήσουν τη μυστικότητα και έλαβαν τα κατάλληλα προς τούτο μέτρα, π.χ. τοποθέτηση επιστολής σε κλειστό φάκελο.

Η επικοινωνία μέσω internet και συγκεκριμένα σε ένα blog, δεν περιλαμβάνει επικοινωνία σε μυστικότητα, αλλά σε δημοσιότητα αφού τα μηνύματα του blog είναι δημόσια.

Υπάρχει βέβαια απόρρητο των επικοινωνιών, όταν το άτομο έχει δημιουργήσει ένα απόρρητο προφίλ στο οποίο θα έχει δικαίωμα πρόσβασης ο ίδιος και κάποιο ή κάποια συγκεκριμένα πρόσωπα που έχει επιλέξει  που έχουν τους απαραίτητους κωδικούς πρόσβασης (passwords).

Είναι λογικό ότι όταν έχουμε περιπτώσεις τελέσεως οποιουδήποτε εγκλήματος μέσω του Διαδικτύου (Ιnternet) και η αντικειμενική υπόσταση του εγκλήματος είναι δημόσια και γνωστή στον κάθε χρήστη ή διαχειριστή της σχετικής ιστοσελίδας (με απειλητικά ή δυσφημιστικά μηνύματα), δεν πρέπει να απαιτείται άδεια οποιασδήποτε Αρχής ώστε να εξακριβωθεί και να εντοπισθεί τόσο το ηλεκτρονικό ίχνος της εγκληματικής πράξεως όσο και το πρόσωπο το οποίο εκμεταλλευόμενο την ανωνυμία του Διαδικτύου προβαίνει σε εγκληματικές πράξεις, ανεξαρτήτως του εάν πρόκειται για αδικήματα σε βαθμό κακουργήματος ή πλημμελήματος.

Οπότε στις ανωτέρω περιπτώσεις όλες οι αρμόδιες εισαγγελικές, προανακριτικές – ανακριτικές και δικαστικές αρχές προκειμένου να προβούν στην διακρίβωση τελέσεως ενός εγκλήματος και της ανεύρεσης της ταυτότητος του δράστη, δικαιούνται να ζητούν από τους παρόχους των υπηρεσιών επικοινωνίας μέσω Ιnternet, τα ηλεκτρονικά ίχνη μιας εγκληματικής πράξεως, την ταυτότητα του προσώπου.

Σε αυτές τις περιπτώσεις, ο πάροχος υποχρεούται να παραδίδει  όλα τα αιτούμενα στοιχεία και δεδομένα χωρίς να είναι αναγκαίο να προηγηθεί άδεια κάποιας αρχής και  φυσικά ούτε της Αρχής Διασφάλισης του Απορρήτου των Επικοινωνιών (ΑΔΑΕ).

 

 

 ΙΩΑΝΝΗΣ Α. ΜΑΛΤΑΜΠΕΣ

τ. Έπαρχος Άνδρου

Πρόεδρος Ανδριακής Ενότητας

Δικηγόρος στον Α.Π και το ΣτΕ